طول عمر 4 پیاپی 11 1405 02 11 Designing a Therapeutic Space Model Based on Familiar Cognitive Patterns for Patients with Schizophrenia ارائه مدل طراحی فضای درمانی مبتنی بر الگوهای آشنای شناختی برای بیماران اسکیزوفرنی 1 21 FA محمد کاوه باغ بهادرانی گروه معماری، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران حمید رضا عامری سیاهویی گروه معماری، دانشگاه پیام نور، هرمزگان، ایران وحدانه فولادی گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مستوره صداقت گروه روان شناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1405/01/04 <p>The present study was conducted with the aim of explaining the role of architectural components in reducing anxiety among patients with schizophrenia and developing a model for therapeutic space design based on familiar cognitive patterns. The research method was designed using a mixed quantitative–qualitative approach. In the quantitative section, the anxiety levels of 30 patients with schizophrenia were measured before and after exposure to three different architectural images (A, B, and C) using the Hamilton Anxiety Questionnaire, and the data were analyzed through paired-samples t-tests and the Friedman test. In the qualitative section, semi-structured interviews were conducted with patients as well as experts in architecture and environmental psychology in order to simultaneously interpret the objective and experiential dimensions. The findings demonstrated that all three images were effective in reducing anxiety; however, the magnitude of effectiveness was not equal. Image A, emphasizing natural light and turquoise color, produced a moderate reduction in anxiety. Image B, characterized by curved forms and a linear garden, generated a relative sense of security, but due to the absence of symbolic elements, its effect was more limited. In contrast, Image C, which incorporated an Iranian courtyard, flowing water, and arched vaults as familiar spatial patterns, produced the greatest reduction in anxiety and was statistically superior at the significance level of p &lt; .001. Qualitative analysis also revealed that concepts such as “reminding patients of the parental home” and “sense of belonging” were prominent in patients’ experiences. In conclusion, the study confirms that architecture can function as an active factor in the therapeutic process, and the proposed model represents a step toward the localization of therapeutic architecture for patients with schizophrenia in Iran.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مؤلفه‌های معمارانه در کاهش اضطراب بیماران اسکیزوفرنی و تدوین مدلی برای طراحی فضای درمانی مبتنی بر الگوهای آشنای شناختی انجام شده است. روش تحقیق با رویکرد ترکیبی کمی–کیفی طراحی شد. در بخش کمی، با استفاده از پرسشنامه اضطراب همیلتون، سطح اضطراب ۳۰ بیمار اسکیزوفرنی قبل و بعد از مواجهه با سه تصویر معماری متفاوت A، B و C سنجیده شد و داده‌ها با آزمون‌های t زوجی و فریدمن تحلیل گردید. در بخش کیفی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با بیماران و نیز خبرگان معماری و روان‌شناسی محیطی انجام شد تا ابعاد عینی و تجربی به‌طور هم‌زمان مورد تفسیر قرار گیرند. یافته‌ها نشان داد هر سه تصویر در کاهش اضطراب مؤثر بوده‌اند، اما میزان اثرگذاری یکسان نیست. تصویر A با تأکید بر نور طبیعی و رنگ فیروزه‌ای کاهش متوسطی در اضطراب ایجاد کرد. تصویر B با فرم‌های منحنی و باغچه خطی، احساس امنیت نسبی فراهم ساخت، اما به دلیل فقدان عناصر نمادین، تأثیر محدودتری داشت. در مقابل، تصویر C که حیاط ایرانی، آب روان و طاق‌های قوسی را به‌عنوان الگوهای فضایی آشنا در خود جای داده بود، بیشترین کاهش اضطراب را رقم زد و از نظر آماری با سطح معناداری p&lt;0.001 برتر بود. تحلیل کیفی نیز نشان داد مفاهیمی مانند «یادآوری خانه پدری» و «حس تعلق» در تجربه بیماران برجسته است. در جمع‌بندی، پژوهش تأیید می‌کند که معماری می‌تواند به‌مثابه عاملی فعال در فرآیند درمان عمل کند و مدل پیشنهادی، گامی در جهت بومی‌سازی معماری درمانی برای بیماران اسکیزوفرنی در ایران است.</p> https://www.quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/76/67