طول عمر 3 پیاپی 10 1404 12 29 The Relationship of Self-Efficacy and Self-Compassion with Adherence to Treatment among Patients with Diabetes in Tehran رابطه خودکارآمدی و شفقت به خود با پیروی از درمان بیماران مبتلا به دیابت شهر تهران 1 17 10.61838/kman.longevity.71 FA شهرام نعمت زاده کتابی استادیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ايران شیرین اعرابی نائینی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ايران Journal Article 1404/11/17 <p>The present study aimed to investigate the relationship between self-efficacy and self-compassion with adherence to treatment among patients with diabetes in Tehran. This applied study was conducted using a descriptive-correlational design. The statistical population consisted of all female members of the Tehran Diabetes Association during the second half of 2023–2024, from which 250 participants were selected through purposive sampling. Data were collected using Fatemi’s Treatment Adherence Questionnaire, the Schwarzer and Jerusalem General Self-Efficacy Scale, and Neff’s Self-Compassion Scale. Descriptive statistics including mean and standard deviation, as well as inferential analyses including multivariate regression analysis, multivariate analysis of variance, and independent t-test, were performed using SPSS version 21. The regression analysis indicated that self-efficacy positively and significantly predicted treatment adherence (β=0.152, p&lt;0.01), explaining 22.8% of the variance in adherence to treatment. Furthermore, adding self-compassion to the regression model increased the explained variance to 29.1%, and self-compassion also significantly and positively predicted treatment adherence (β=0.256, p&lt;0.01). The findings demonstrated that patients with higher levels of self-efficacy and self-compassion showed greater adherence to medical recommendations and treatment regimens. The findings suggest that self-efficacy and self-compassion are important psychological factors associated with improved treatment adherence among patients with diabetes. Therefore, psychological and educational interventions aimed at strengthening these variables may enhance self-care behaviors and improve treatment outcomes in diabetic patients. Integrating psychological support alongside medical treatment can play a significant role in reducing complications and improving patients’ quality of life.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی و شفقت به خود با پیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زنان عضو انجمن دیابت شهر تهران در نیمه دوم سال 1402 بود که از میان آنان 250 نفر به شیوه هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه پیروی از درمان فاطمی، مقیاس خودکارآمدی عمومی شوارتزر و جروسالم و پرسشنامه شفقت به خود نف گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف استاندارد و در بخش استنباطی از تحلیل رگرسیون چندمتغیره، تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون تی مستقل با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 21 استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی به طور مثبت و معنادار پیروی از درمان را پیش‌بینی می‌کند (β=0.152, p&lt;0.01) و حدود 22.8 درصد از واریانس پیروی از درمان را تبیین نمود. همچنین با ورود متغیر شفقت به خود به مدل، میزان تبیین واریانس به 29.1 درصد افزایش یافت و شفقت به خود نیز به صورت مثبت و معنادار پیروی از درمان را پیش‌بینی کرد (β=0.256, p&lt;0.01). یافته‌ها نشان دادند که زنان دارای سطوح بالاتر خودکارآمدی و شفقت به خود، پایبندی بیشتری به توصیه‌ها و برنامه‌های درمانی داشتند. بر اساس یافته‌های پژوهش، خودکارآمدی و شفقت به خود از عوامل روان‌شناختی مؤثر بر افزایش پیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت هستند. بنابراین تقویت این متغیرها از طریق مداخلات آموزشی و روان‌شناختی می‌تواند موجب ارتقای رفتارهای خودمراقبتی و بهبود روند درمان بیماران دیابتی شود. توجه به مؤلفه‌های روان‌شناختی در کنار درمان‌های پزشکی می‌تواند نقش مهمی در کاهش عوارض بیماری و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران ایفا کند.</p> https://www.quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/71/65