طول عمر 3 پیاپی 9 1404 09 30 Effects of High-Intensity Interval, Moderate-Intensity Continuous, Combined with Strength Training on Quality of Life and Functional Capacity Indices in Women with Sarcopenic Obesity following Bariatric Surgery تأثیر تمرینات تناوبی پر شدت، تداومی متوسط و قدرتی بر شاخص‌های کیفیت زندگی و ظرفیت عملکردی در زنان دارای چاقی سارکوپنیک پس از جراحی باریاتریک 1 19 10.61838/kman.longevity.67 FA مستانه رجبیان تابش 1. دانشجوی دکترای فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران واحد پردیس البرز رحمان سوری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران فاطمه شبخیز گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران علیرضا خلج 3. مرکز درمان چاقی، گروه جراحی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. Journal Article 1404/08/14 <p class="Abstract"><span lang="EN-GB" style="font-size: 9.0pt; line-height: 115%;">Sarcopenic obesity, as an emerging public health challenge, requires integrated interventions including surgery and targeted exercise programs to improve functional indices and quality of life. This study aimed to investigate the effects of high-intensity interval training (HIIT) and moderate-intensity continuous training (MICT) combined with resistance exercises on quality of life and functional capacity in women with sarcopenic obesity following bariatric surgery. Eighty women with sarcopenic obesity who had undergone bariatric surgery (mean age: 41.67 ± 10.56 years; BMI: 43.66 ± 4.8 kg/m²) and met the inclusion criteria were purposefully selected and randomly assigned to HIIT or MICT groups. Each group was further divided into two subgroups based on the type of surgery: sleeve and bypass (n = 20 per subgroup). The eight-week intervention included HIIT (four 4-minute bouts at 85–90% of heart rate reserve) and MICT (three 40-minute sessions per week at 65–75% of heart rate reserve). In both groups, supplementary resistance exercises were performed using elastic bands tailored to each participant’s estimated one-repetition maximum. Pre- and post-intervention assessments included quality of life (SF-36 questionnaire), baseline physical activity level (GPAQ), body composition, aerobic fitness (6MWT), muscle strength (sit-to-stand and handgrip dynamometer tests), and balance (TUG test). Data were analyzed using ANCOVA and Bonferroni post-hoc tests at a significance level of α ≤ 0.05. ANCOVA results revealed significant differences in overall quality of life (except for general health) among the four groups (p &lt; 0.003), with the MICT-sleeve group showing superior outcomes. Significant between-group differences were also observed in fat mass (η² = 0.15, p = 0.007), body mass index (η² = 0.36, p &lt; 0.001), aerobic fitness (η² = 0.30, p &lt; 0.001), lower-limb strength (η² = 0.14, p = 0.009), and balance (η² = 0.27, p &lt; 0.001). The MICT-bypass group demonstrated lower aerobic fitness and leg strength but better balance than some other groups. Overall, these findings indicate that structured exercise training following bariatric surgery—particularly moderate-intensity continuous training combined with resistance exercise—can significantly enhance quality of life, body composition, balance, and functional capacity in women with sarcopenic obesity.</span></p> <p>چاقی سارکوپنیک به‌عنوان یک چالش نوظهور سلامت، نیازمند مداخلات ترکیبی از جمله جراحی و تمرینات ورزشی هدفمند برای بهبود شاخص‌های عملکردی و کیفیت زندگی است. این مطالعه به بررسی اثر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) به همراه قدرتی بر شاخص‌های کیفیت زندگی و ظرفیت عملکردی در زنان دارای چاقی سارکوپنیک پس از جراحی باریاتریک می‌پردازد. در این مطالعه 80 زن مبتلا به چاقی سارکوپنیک پس از جراحی باریاتریک با میانگین (سن 56/10±67/41 سال و نمایه توده بدنی 8/4±66/43 کیلوگرم بر مترمربع) که واجد معیارهای ورود بودند، به‌صورت هدفمند انتخاب و به دو گروه تمرینی HIIT و MICT تقسیم شدند. هر گروه بر اساس نوع جراحی به دو زیرگروه اسلیو و بای‌پس (20= n در هر زیرگروه) تفکیک شد. مداخله هشت‌هفته‌ای شامل تمرینات HIIT (چهار وهله‌ی چهار دقیقه‌ای با شدت 90–85٪ ضربان قلب ذخیره) و تمرینات MICT (سه جلسه در هفته، ۴۰ دقیقه با شدت 75–65٪ ضربان قلب ذخیره) بود. در هر دو گروه، تمرینات قدرتی تکمیلی با کش‌های الاستیک متناسب با یک تکرار بیشینه شرکت‌کنندگان اجرا شد. ارزیابی‌های پیش و پس از مداخله شامل کیفیت زندگی (پرسشنامه SF-36)، سطح فعالیت بدنی اولیه (GPAQ)، ترکیب بدنی، آمادگی هوازی (6MWT)، قدرت عضلانی (آزمون نشستن و برخاستن و دینامومتر دستی) و تعادل (TUG) بود. داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی‌داری 05/0 α ≤ تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد تفاوت معناداری درکیفیت زندگی (به جز سلامت عمومی) در چهار گروه وجود داشت (003/0&gt;p)، به‌طوری‌که گروه  MICTاسلیو عملکرد بهتری نسبت به سایر گروه‌ها داشت. در شاخص‌های عملکردی، تفاوت معناداری در توده چربی (15/0= ŋ ،007/0=p)، نمایه توده بدنی (36/0= ŋ ،001/0&gt;p)، آمادگی هوازی (30/0= ŋ ،001/0&gt;p)، قدرت اندام تحتانی (14/0= ŋ ،009/0=p) و تعادل (27/0= ŋ ،001/0&gt;p) مشاهده شد. گروه MICT بای‌پس در آمادگی هوازی و قدرت اندام تحتانی ضعیف‌تر، اما در تعادل نسبت به برخی گروه‌ها بهتر عمل کرد. نتایج این پژوهش نشان داد که تمرینات ورزشی پس از جراحی باریاتریک با توجه به نوع تمرین و جراحی، به‌طور معناداری موجب بهبود کیفیت زندگی، ترکیب بدنی، تعادل و ظرفیت عملکردی در زنان دارای چاقی سارکوپنیک می‌شود.</p> https://www.quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/67/60