طول عمر 3 پیاپی 7 2025 05 15 Determining the Effectiveness of Reality Therapy and Acceptance and Commitment Therapy on Psychological Flexibility and Social Adjustment in Older Adults Attending Day Rehabilitation Centers in Tehran تعیین اثربخشی واقعیت درمانی و درمان پذیرش و تعهد بر انعطاف­پذیری روان‌شناختی و سازگاری اجتماعی سالمندان مراجعه کننده به مراکز روزانه توانبخشی تهران 1 19 10.61838/kman.longevity.25 FA سمیه عظیمی گروه روانشناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران ستار کیخاونی گروه روانشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران وحید احمدی گروه روانشناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران ساره میرشکار گروه روانشناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. Journal Article 2025 03 22 <p>The aim of the present study was to determine the effectiveness of Reality Therapy and Acceptance and Commitment Therapy (ACT) on psychological flexibility and social adjustment in older adults attending day rehabilitation centers in Tehran. The research method was quasi-experimental with a pretest-posttest-follow-up design and a control group. The statistical population of this study included all older adults attending day rehabilitation centers in Tehran in the first half of 2024, among whom 90 individuals were selected using purposive sampling according to the inclusion and exclusion criteria. They were randomly and by lottery assigned into three groups of 30: two experimental groups (Reality Therapy and ACT) and one control group. Participants responded to the Cognitive Flexibility Inventory (Dennis &amp; Vander Wal, 2010) and the short version of Bell’s Adjustment Inventory (Bell, 1939) in pretest, posttest, and follow-up phases. The Reality Therapy protocol was based on Glasser’s (2003) principles of Reality Therapy and was conducted in eight 90-minute sessions over two months. The ACT protocol was based on the principles of Acceptance and Commitment Therapy by Hayes et al. (2012) and was also conducted in eight 90-minute sessions over two months. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance. The results showed that in both posttest and follow-up phases, there was a significant difference between the Reality Therapy and ACT groups compared to the control group (P &lt; .05), indicating the impact of both treatments on improving psychological flexibility and social adjustment. Furthermore, in both posttest and follow-up phases, there was a significant difference between the two experimental groups (P &lt; .05), with mean comparisons showing that ACT was more effective in increasing psychological flexibility. In both posttest and follow-up phases, there was also a significant difference between the two groups (P &lt; .05), with mean comparisons showing that Reality Therapy was more effective in improving social adjustment.</p> <p>هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی واقعیت درمانی و درمان پذیرش و تعهد بر انعطاف­پذیری روان‌شناختی و سازگاری اجتماعی سالمندان مراجعه کننده به مراکز روزانه توانبخشی تهران بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام سالمندان مراجعه کننده به مراکز روزانه توانبخشی تهران در نیمه اول سال 1403 بودند که از میان آن‌ها تعداد 90 نفر با رعایت ملاک­های ورود و خروج از پژوهش به روش هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده و قرعه کشی در سه گروه 30 نفری شامل دو گروه آزمایش رویکرد واقعیت درمانی و رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد و یک گروه گواه قرار گرفتند. شرکت­کننده­ها جهت پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری "سیاهه انعطاف‌پذیری شناختی" دنیس و واندر (2010) و نسخه کوتاه پرسشنامه سازگاری بل (1939) پاسخ دادند. پروتکل واقعیت درمانی برگرفته از اصول واقعیت درمانی طرح شده از گلاسر (2003) طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای بمدت زمان دوماه انجام شد. پروتکل درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد برگرفته از اصول درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد هیز و همکاران (2012) طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای بمدت زمان دوماه انجام شد. داده­های پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد در مرحله پس آزمون و مرحله پیگیری بین گروه­های واقعیت درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با گروه گواه تفاوت معناداری وجود داشت (05/0&gt;P) که نشان دهنده تاثیر این دو روش درمانی بر افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و سازگاری اجتماعی بود. در دو مرحله پس آزمون و پیگیری بین این دو گروه تفاوت معنادار وجود داشت (05/0&lt;P) و مقایسه میانگین­ها حاکی از اثربخشی بیشتر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بود. در دو مرحله پس آزمون و پیگیری همچنین بین این دو گروه تفاوت معنادار وجود داشت (05/0&lt;P) و مقایسه میانگین­ها حاکی از اثربخشی بیشتر واقعیت درمانی بر سازگاری اجتماعی بود.</p> https://www.quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/25/35